Modern savaşlarda yapay zekâ kararları hızlandırırken sorumluluğu buharlaştırıyor. Mert Can Yılmaz, Minab örneğiyle "insan denetimi" illüzyonunu ve otomasyonun ahlaki risklerini irdeliyor: Güç yoğunlaştıkça sorumluluk daha izlenebilir olmalı.
Yapay zekâ okuryazarlığı, bireyin özne olma iddiasını koruması ve kolektif bir bilinç geliştirmesi için yeni bir yurttaşlık becerisi.
Yapay zekâ savaş alanına indi, kararları artık insanlar değil algoritmalar veriyor. Peki bu yeni düzen barışı mı getirir, yoksa insanlığı geri dönülmez bir felakete mi sürükler? Devletler ve teknoloji devleri arasında şekillenen bu güç oyununda insan hakları ve hukukun yeri giderek belirsizleşiyor.
İnsanlık, yapay zekâ teknolojilerinin olağanüstü bir hızla geliştiği, toplumsal yaşamın her alanında köklü değişimlere öncülük ettiği bir evreyi deneyimliyor.